Wanneer de pauze voorbij is, komen ze langzaam weer binnen voor het tweede deel. De energie van de pauze hangt nog in de ruimte; gesprekken lopen door en het kost even wat moeite om de aandacht terug te krijgen.

“De volgende oefening is iets wat we eigenlijk elke dag al doen: ademen. We gaan een buikademhalingsoefening doen.” Na de instructie starten we het filmpje. 

Dit is meestal het moment waarop je iets ziet veranderen in de groep. De opdracht is simpel: zitten, ademen en niets doen. Alleen je aandacht bij jezelf en je ademhaling. Simpel in woorden, maar in de praktijk blijkt het voor veel leerlingen allesbehalve vanzelfsprekend.

Zodra het stil wordt, ontstaat er onrust. Gegiechel, kleine lachjes, wiebelende benen, schuivende stoelen, blikken die zoeken naar bevestiging bij elkaar. Ondanks de instructie om niet direct naast iemand te gaan zitten, schuiven stoelen dichter naar elkaar toe dan voor de oefening begon. Ogen sluiten en gewoon zitten blij ineens best ongemakkelijk.

Je zou dit makkelijk als ‘storend gedrag’ kunnen zien. Toch laat het vooral iets anders zien: hoe ongewoon het is om echt stil te vallen in een wereld die voortdurend prikkelt en om reactie vraagt. Jongeren zijn gewend om ‘aan’ te staan. Stilte en naar binnen keren doorbreken dat patroon en roepen spanning op. In een groep speelt daarbij nog iets anders: leerlingen zijn zich sterk bewust van elkaar. Niemand wil opvallen of buiten de groep vallen, waardoor spanning zich snel vertaalt in gedrag dat de situatie luchtiger maakt.

Het blijft niet bij dat ongemak. Langzaam zien we iets verschuiven. Schouders zakken iets wat omlaag, er wordt een keer diep gezucht of zelfs gegaapt, een paar leerlingen worden stiller. Een enkeling sluit even kort de ogen of kijkt naar beneden. Kleine signalen, maar je ziet dat er iets verandert.

“Mevrouw, ik heb een vraag. Wat heeft ademen nou te maken met klein geluk? Is het niet gewoon placebo?”

Een begrijpelijke vraag. want ademen voelt vanzelfsprekend, iets wat je zonder erbij na te denken doet. Maar dat is precies het punt. Door even te vertragen, stap je uit dat automatische gedoe van de dag. En juist dan ga je weer voelen wat er op dat moment is, niet alleen in je hoofd maar ook in je lijf. 

En als je vervolgens iets doet waar je blij van wordt, dan merk je dat ook echt beter op. Het wordt niet meteen overschaduwd door de volgende prikkel, maar het blijft even hangen. De buikademhalingsoefening is niet bijzonder op zichzelf, maar het kan je wel terugbrengen naar het hier en nu. Het is een handige oefening als je spanning voelt, bijvoorbeeld voor een toets.

Aan het einde van de workshop vragen we aan de leerlingen wat hen het meest is bijgebleven en wat ze meenemen. Ondanks het ongemak noemt meer dan de helft de ademhalingsoefening. 

“Ik voelde mijn hartslag rustiger worden.” zegt een leerling. “Dat was heel fijn.”

Benieuwd naar onze eerdere ervaringen met de workshop Klein Geluk? Lees hier en hier meer over eerdere edities.

Bent u benieuwd naar deze of een van onze andere workshops? Neem gerust contact met ons op.